Pedro Barateiro (Rođen 1979, Almada, Portugal) stvara kroz različite medije, uključujući skulpturu, film, performans, pisanje i crtanje. Njegov rad je fokusiran na dekonstrukciju zapadnjačkih binarnih narativa. Imao je solo izložbe u Kunsthalle Münster (2023), CRAC Alsace (2022), Kohta (2022), Fundação Carmona e Costa, Lisabon (2021), Rialto6 (2021), P/////AKT (2020), Netwerk Aalst (2017), Basement Roma (2017), REDCAT (2016), Museu Coleção Berardo (2015), Kunsthalle Basel (2010), Kunsthalle Lissabon (2010), Lumiar Cité (2010), Museu de Serralves (2009), među ostalim mestima.

Učestvovao je na grupnim izložbama poput Vilnius Biennial of Performance Art 2023, 13th Sharjah Biennial (2017), 20th SESC – Videobrasil (2017), 29th São Paulo Biennial (2010), 16th Biennale of Sydney (2008) i 5th Berlin Biennale (2008), i u muzejima i centrima poput M HKA, Palais de Tokyo, Fundação Gulbenkian, MAAT, Fondazione Giuliani, Le Plateau – Frac Île-de-France.Njegovi performansi presentovani su u različitim institucijama poput Centre Pompidou, L’école nationale supérieure des beaux-arts – ENSBA, Théâtre de la Ville and Fondation Ricard in Paris, Teatro Rivoli in Porto, TDMII i Teatro São Luiz u Lisabonu,, među ostalima. Editovao je nekoliko knjiga uključujući monografiju How to Make a Mask, (Kunsthalle Lissabon/ Sternberg Press), The Artist as Spectator, i Just a Wound (Documenta/ Mousse Publishing). Barateiro organizuje događaje i izložbe u njegovom artist-run prostoru Spirit Shop. 2020. godine, zajedno sa grupom umetnika, inicirao je prvu asocijaciju vizuelnih umetnika u Portugalu (AAVP).

—
Love Song je rad koji se razvija sa tehnologijom i vezama između ljudskih i ne-ljudskih aktera, rad koji je u isto vreme i autobiografija i autofikcija, ali takođe i dokumentarac i esej. Rad istražuje subjektivnost i poimanje promena koje transformišu individualno i kolektivno. Rad polazi od ličnih perspektiva i iskustava da bi kasnije adresirao univerzalne tvrdnje.
Love Song polazi od Barateirovih tinejdžerskih dana i njegove svesnosti – Takozvanog sopstva – Kao prostora gde su unutrašnjost i eksterijer u konfrontaciji, kao i slojeva koje uzburkavaju. Film preuzima primer umetnikovih roditelja, koji su se zabavljali najviše kroz korespondencije, kao i romantizovanog aspekta njihove interakcije smeštene u kontekste kasnih 1960-ih u fašističkom Portugalu, između imigracije (majka) i kolonijalnog rata (otac).
Love Song odbija bilo koju vrstu identifikacije. Započet je kao audio rad, kao muzika za film koji se idalje stvara i koji će izrasti u nešto drugo. Rad je o konvencijama narativa i kako su manipulisane kapitalom. Povezuje Romanticizam i Kapitalizam i binarne sisteme podkrepljene biologijom i religijom, kako bi preispitao oblike proizvodnje i promene generisane tokom ekspanzija evropskih kolonijalnih imperija. Love Song pokušava da adresira upotrebe i zloupotrebe reči “ljubav”, i kako su prisvojene u neoliberalnim zapadnjačkim društvima pod izvesnim kolapsom društvenih i prirodnih sistema.