Nata\u0161a Koki\u0107 je ro\u0111ena u Beogradu 1979. godine. Diplomirala je na Fakultetu likovnih umetnosti 2005. godine, a 2010. je magistrirala. Od 2001. godine izla\u017ee na grupnim i samostalnim izlo\u017ebama u zemlji i inostranstvu. Boravila je na Islandu, u Holandiji, Norveskoj, SAD i Srbiji u okviru rezidencijalnih programa. Dobitnica je nekoliko nagrada, od kojih se isti\u010du Dimitrije Ba\u0161i\u010devi\u0107 Mangelos nagrada (2014.) i nagrada Vladimir Veli\u010dkovi\u0107 za crte\u017e (2013.). Doktorirala je na Fakultetlu likovnih umetnosti (2019.), a sada je docent na istom fakultetu.<\/p>\n
Koristec\u0301i literaturu, fiziku, svoje ili prona\u0111ene fotografije, poku\u0161avam da prika\u017eem da smo deo prirode, iako u dana\u0161njem svetu to deluje konfliktno. Okru\u017eeni smo tehnologijom i arhitekturom koja nas izoluje od nas samih, koja je dizajnirana da nam naizgled pru\u017ei vi\u0161e slobodnog vremena. Ali, \u010desto postajemo zarobljeni u beskona\u010dnom algoritmu ne samo stalnih pore\u0111enja sa drugim moguc\u0301im privatnim svetovima, vec\u0301 i u na\u0161im sopstvenim, svakodnevnim rutinama.<\/p>\n
Ideje o na\u0161im zatvorenim svetovima koji stalno te\u017ee \u0111propadanju se prenose kroz crte\u017ee ugljem i olovkama u boji – kroz gli\u010deve i \u201egre\u0161ke\u201c koje se pojavljuju niotkuda. Te gre\u0161ke su prozor u druga\u010diji svet \u2013 bio on bolji ili lo\u0161iji \u2013 opisujuc\u0301i ovaj u kojem svi \u017eivimo \u2013 pun proma\u0161aja, ali i fenomena i \u010duda.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nata\u0161a Koki\u0107 je ro\u0111ena u Beogradu 1979. godine. Diplomirala je na Fakultetu likovnih umetnosti 2005. godine, a 2010. je magistrirala. Od 2001. godine izla\u017ee na grupnim i samostalnim izlo\u017ebama u zemlji i inostranstvu. Boravila je na Islandu, u Holandiji, Norveskoj, SAD i Srbiji u okviru rezidencijalnih programa.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3315,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"image","meta":{"footnotes":"","_links_to":"","_links_to_target":""},"categories":[43],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3317"}],"collection":[{"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3317"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3317\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3318,"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3317\/revisions\/3318"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3315"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3317"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3317"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/awb.rs\/program\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3317"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}